De historie van De Jump in woord en beeld

IJmuider Bridgeclub De Jump zoals we voluit heten, heeft vanaf de oprichting in  september 1946 een prachtige geschiedenis opgebouwd met vele hoogte- en uiteraard ook dieptepunten die daarbij horen.

Vele mensen zijn door de jaren heen op het toneel van De Jump verschenen. Mensen kwamen, mensen gingen maar hoe dan ook, iedereen heeft een rol gespeeld in die roemruchte historie van onze vereniging.

Veel krantenknipsels, foto's, uitslagen, promotiemateriaal,  notulen, memo's en ledenlijsten maar ook bekers, vaantjes en medailles geven deze historie een gezicht. En dat moet bewaard blijven. Vandaar dat we begonnen zijn met het digitaliseren van al het materiaal. Een monnikenwerk, want we hebben in totaal meer dan 1 kuub aan papier maar stukje bij beetje vordert dit en maken we u via deze pagina graag deelgenoot van onze geschiedenis. In het menu aan de rechterzijde van deze pagina kunt u kiezen uit diverse onderwerpen die inmiddels in meer of mindere mate digitaal beschikbaar zijn.

Een korte samenvatting

Op 28 september 1945, de kruitdampen van de Tweede Wereldoorlog waren net opgetrokken, werd in buurtvereniging 'Varia' in de omgeving van de Meeuwenlaan gestart met het geven van bridgelessen. Het was de heer Wittebrood die deze lessen verzorgde en waarmee hij uiteindelijk de grondlegger van onze club werd. De belangstelling was groot en een jaar later werd besloten om een zelfstandige vereniging op te richten. De Jump was geboren. Toen ook een aantal mensen van de 'oude' bridgeclub IJmuiden besloten om lid te worden, groeide het ledental snel. De eerste voorzitter was de heer Laman en de eerste wedstrijdleider was de heer Zoontjes. Er werd toen gespeeld in een bovenzaaltje van café Flora (het huidige Labelle).

In 1946 had De Jump zo'n 65 leden. Wat ledental betreft heeft de club altijd zijn ups en zijn downs gekend. In 1950 zegden 19 leden hun lidmaatschap op om hun eigen vereniging te beginnen, "… want De Jump bakte er maar weinig van", was het argument. Die nieuwe vereniging werd twee jaar later alweer opgedoekt. De Jump ging door, zij het soms moeizaam. In 1953 telde de club een schamele 20 leden. Een dieptepunt werd bereikt in 1969 toen De Jump slechts 12 leden had.

Er werd in die tijd veelvuldig vergaderd en gediscussieerd. Algemene ledenvergaderingen duurden rustig een hele avond, waar naast koffie met gebak ook een sigaar of sigaret werd uitgedeeld (en voor de niet-rokers een reep chocola). De vergadering in 1957 werd door de notulist "een vereniging De Jump onwaardig" genoemd, vanwege heftige discussies. Een jaar later werd een buitengewone ledenvergadering gehouden omdat De Jump fl. 100,- boete moest betalen of anders zes maanden geschorst zou worden. In een viertallenwedstrijd was namelijk iemand van het eerste team lid geweest van de NSB (toen 'politiek delinquent' genoemd). Er werd gestemd en men koos voor de schorsing. Een voorstel om meteen het lidmaatschap van de NBB op te zeggen haalde het niet. Daarbij maakte men zich enige zorgen over wat de gevolgen zouden zijn als het eerste team een jaar later weer in de 2e klasse zou moeten beginnen. De secretaris van weleer schrijft: "... dat kan alleen maar een straf zijn voor andere verenigingen. Als wij met ons eerste viertal in de tweede klasse uitkomen heeft geen enkele club kans op promotie."  Het bondslidmaatschap kwam in die jaren tijdens vergaderingen wel vaker aan de orde en heeft uiteindelijk zelfs een keer geleid tot een breuk met de NBB die maar liefst 17 jaar lang heeft geduurd. In 1986 werd De Jump opnieuw lid van de bond.

Er waren, zeker in de begintijd, vele bestuursvergaderingen. Of de club nu 12 of 60 leden telde, het bestuur vergaderde dat het een lieve lust was en ook waren er altijd voldoende kandidaat-bestuursleden te vinden. Het kon niet op in die tijd. Zo was er een vicevoorzitter, een tweede secretaris en een tweede penningmeester.  Alleen in de periodes 1964-1965 en 2004-2006 draaide De Jump zonder voorzitter. En passant verhuisde de club regelmatig van de ene locatie naar de andere. Roerige tijden waren het soms die, wat locatiekeuze betreft, tot op de dag van vandaag lijken voort te duren. Naast café Flora werd er achtereenvolgens gespeeld in Hotel Kennemerhof, het Cultureel Centrum (zie de advertentie uit 1953),  Hotel Royal, café Kraak, de Poort van Velsen, 't Patronaat (voor de goede orde: die in IJmuiden, waar nu het Fidelishof is) en daarna weer terug naar het Cultureel Centrum. Vervolgens verhuisden we naar café Griffioen, toen naar de Abeel, waarna we onze intrek namen in het Pannenkoekenhuis in Velsen-Zuid om vervolgens te verkassen naar het Jan Ligthart gebouw. Na nog een aantal jaren zalencentrum Velserduin als thuisbasis te hebben gehad, keerden we weer terug naar het Jan Ligthart gebouw aan de Eksterlaan. Gemeentelijke plannen om de voormalige school om te bouwen tot woningen, noodzaakten ons om nauwelijks anderhalf jaar later weer elders onderdak te zoeken. Na zes maanden in het Wijkgebouw De Rank in IJmuiden West gespeeld te hebben, heeft de club thans haar onderkomen in recreatiezaal 'Velserhooft' in Santpoort-Noord.

Je zou zeggen dat er door alle verhuizingen en vergaderingen nauwelijks tijd was om te bridgen. Dat is gelukkig niet waar. Al in de eerste jaren werden we meerdere keren kampioen viertallen in het district (waarvan de medaille uit 1947 een mooi bewijs is). We werden door de jaren heen kampioen in de tweede, de eerste en in de hoofdklasse. In onze rijke geschiedenis werd begin jaren 70 door het duo Ligthart - Zijlstra zelfs het Nederlands kampioenschap veroverd en dat voor zo'n relatief kleine vereniging als die van ons. In 1949 werd De Jump districtskampioen viertallen in de hoofdklasse, waar destijds nog diploma's voor werden uitgereikt. Jump1 bestond toen uit de heren Ligthart, Wonink, Jonker en Wittebrood. Dat hoogstandje werd in 1996 herhaald toen Jump1 bestaande uit Fred Fortgens, Hans Schouten, Kees van den Berg en Jan Breur, die titel voor zich opeiste. Er zijn verder te veel andere namen van mensen die op de club of in het district op een of andere wijze succesvol zijn geweest om ze hier allemaal te benoemen. In het menu hiernaast waar u veel ingescande documenten en foto's terugvindt, komt u die namen zeker tegen. Dit geldt evenzo voor al die mensen, die zich door de jaren heen voor de club verdienstelijk hebben gemaakt. Mensen met een ‘Jump-hart’ zonder wie we nooit zo lang zouden hebben kunnen bestaan. Enkelen kregen zelfs het predicaat ‘erelid’ opgespeld. Dit waren de reeds genoemde heren Laman en Wittebrood maar ook J. Kramer die vanaf 1946 tot aan zijn overlijden in 1987 bergen werk voor de club heeft verzet. Vanwege hun jarenlange lidmaatschap werden Kees Boender en Jaap Schadé tot dit selecte clubje toegelaten (en daarmee vrijgesteld van het betalen van de clubcontributie). Als laatste werd Ron Boekhorst in 2012 postuum tot erelid benoemd.

In 1985 werd met kerstmis voor het eerst gespeeld om de 'J.Kramer-trofee'. Naast de kerstdrive werden ook jarenlang paas- en sinterklaasdrives georganiseerd. Ook hebben we de 'Jan Breur-beker' gehad. Namen die het als zo vele anderen verdienen om binnen de club herinnerd te blijven, al zijn in de huidige tijd bekers daar niet meer het geëigende middel voor. Paas- en sinterklaasdrives bestaan al lang niet meer. De kerstdrive daarentegen wordt elk jaar nog steeds met veel plezier voor iedereen gespeeld. In de jaren vijftig organiseerde De Jump enkele keren het 'Kampioenschap van Groot-Velsen'. Dit leidde in 1956 tot meningsverschillen met het district, dat van mening was dat De Jump een verkeerd aantal leden had opgegeven en wilde de wedstrijden alleen op bepaalde datums toestaan. Datums die niet in de planning van De Jump pasten. Ruzies hierover met het districtsbestuur werden uiteindelijk na intensief overleg bijgelegd. Overigens nam de belangstelling voor dit kampioenschap eind jaren 50 af. In die tijd vermoedde men dat de opkomende invloed van de televisie de waarschijnlijke oorzaak was. Van 1955 tot 1966 werd jaarlijks gespeeld om de verenigingswisselbeker van de door De Jump georganiseerde ''Rode Kruis Drive' (in de overzichten hier en daar nog trouw met dubbel 'o' gespeld) en natuurlijk kennen de meeste bridgers uit Velsen en omstreken nog wel de succesvolle Zeehavendrives, die in de jaren '90 tot en met 2003 werden gespeeld.

Door de jaren heen heeft de vereniging belangrijke mijlpalen in het bestaan gevierd. Zo werd het 20-jarig bestaan gevierd met de organisatie van de zogenaamde 'nederlaagwedstrijden' waar de degens werden gekruist met bridgeverenigingen uit de omgeving, en aansluitend met een bezoek aan de musical 'Heerlijk duurt het langst'. Met het 25-jarig bestaan gingen de leden naar de Snip en Snap revue in Carré die 'Van toen tot thans' heette om daarna wat te eten bij De Zoete Inval. Bij het 30-jarig bestaan werd iedereen getrakteerd op een Scandinavisch buffet in Hotel Royal en bij het 40-jarig bestaan stond een koud buffet in de Abeel klaar. Het 50-jarig bestaan werd in 1996 groots gevierd op partyboot Alcmaria, waarbij meer dan 100 mensen aanwezig waren. Het hele programmaboekje daarvan inclusief alle liedjes, foto's e.d. is op onze website terug te vinden. Andere jubilea werden iets minder uitbundig gevierd maar waren nog steeds zeer gezellig. Voor het 65-jarige jubileum in 2011 wilde de vereniging weer eens flink uitpakken waarbij dit keer het IJmuidense strand als feestlocatie was bestempeld. Het feest werd op het allerlaatste moment afgeblazen omdat de week ervoor clublid Wim Drijver nota bene op de speelavond zelf overleed. Het zou een feest met een zwart randje zijn geworden en daarom kozen de leden unaniem om dit jubileum voorbij te laten gaan.

En nu is De Jump dan in het nu aanbeland. Kijkend naar het verleden zie je heel veel zaken die veranderd zijn. Informatie en berichtgeving gaat via de website en via e-mail of Whatsapp, daar waar in het begin nog de kroontjespen en de typemachine werden gehanteerd. De uitslag van een speelavond is enkele minuten nadat de laatste kaarten zijn opgeborgen beschikbaar, terwijl nog niet eens zo heel lang geleden eerst een rekenteam aan de slag moest om voor ieder spel de score uit te rekenen. Een klusje dat toch al snel een klein halfuurtje in beslag nam. Het bridgespel zelf verandert, evolueert zou je misschien beter kunnen zeggen. Van ‘elke vierkaart biedbaar’ naar vijfkaart hoog bijvoorbeeld. Toch merk je ook dat de beslommeringen van nu niet veel anders zijn dan de beslommeringen van toen.  Verhuizingen, leden die komen en gaan, de moeite om nieuwe leden te werven, hoogte- en dieptepunten; het is van alle dag. Al met al bestaan we nu toch mooi 70 jaar en vieren we met ongeveer 70 leden dit jubileum. Bridgeclub De Jump is nog altijd een gezonde en gezellige vereniging die met veel vertrouwen de toekomst tegemoet gaat.